Zelfliefde is meer dan een dagje me-time of een warm bad. Het gaat over jezelf erkennen, grenzen stellen en leren leven vanuit wie jij echt bent.
In mijn therapiepraktijk ontmoet ik vaak HSP’ers die verlangen naar meer rust, helderheid en verbinding met zichzelf. Het inspireerde me om eens dieper in te gaan op zelfliefde. Want zelfliefde is geen luxe, maar een noodzakelijke basis.
Wil je weer verbinding voelen met jezelf, het leven en anderen? Dan is dit artikel een uitnodiging om weer thuis te komen bij jezelf.
Zelfliefde begint waar je stopt met jezelf aanpassen en start met keuzes maken die in lijn liggen met wie jij werkelijk bent. Luisteren naar wat je lichaam vertelt. Afstemmen op wat je hart nodig heeft. Ruimte maken voor je ziel.
Niet als trucjes, maar als een manier van leven.
Altijd ja zeggen lijkt verbindend, maar op lange termijn wreekt het zich. Want als je altijd maar blijft geven, raak je uitgeput en verbitterd. Je omgeving heeft meer aan jou als je bewust en oprecht kiest wanneer je echt aanwezig wil zijn. ‘Nee’ zeggen is geen afwijzing van de ander, maar een erkenning van jezelf.
Voel je dat je ergens geen ruimte voor hebt? Gun jezelf om die grens te bewaken ook al voelt dat spannend.
Lees hier meer over de kracht van nee zeggen en hoe het juist leidt tot diepere verbindingen.
Misschien herken je het: je voelt weerstand bij een voorstel, maar je zegt toch “ja hoor, wat jij wil is goed”. Je past je aan uit angst voor afwijzing. Maar dat duwt je steeds verder van jezelf. Zelfliefde is erkennen wat jij echt wil en dat serieus nemen.
Zeg je af voor een afspraak omdat je moe bent, dan voel je je misschien schuldig. Maar net daar ligt de oefening: door het ongemak heen gaan en bevestigen dat jouw energie en welzijn het waard zijn om beschermd te worden.
Je lijf geeft signalen lang voor je hoofd beseft dat het ‘te veel’ is. Voel je overprikkeling, spanning op je borst, een knoop in je maag… Gun jezelf dan ruimte om even te voelen: leg je hand op die plek, adem. Vraag: Wat heb ik nu nodig? Waar ging ik over mijn grens?
Een vriendin vraagt of je samen rijdt naar een feestje, maar jij voelt dat je die avond zelf wil kunnen beslissen wanneer je vertrekt. Kiezen om apart te rijden is geen afwijzing, het is een daad van zelfrespect. Jij mag kiezen wat voor jou vrijheid en rust brengt, zelfs als dat anders is dan de groep verwacht.
Je voelt dat iets niet klopt, maar je slikt het in. Je springt toch nog bij op je werk, je doet die extra taak voor je collega, je zwijgt terwijl je eigenlijk iets wil zeggen. Besef: je mag kiezen om het anders te doen. Spreek je uit, stel grenzen, bied een alternatief aan dat wel past. Er is waarschijnlijk een middenweg. Je mag stoppen met jezelf te verloochenen.
Stel je voor: een kind komt vol trots zijn tekening tonen. Je zegt niet: “Wat is dat voor een lelijke tekening? Je kan toch beter je best doen?”
Nee, je glimlacht, je buigt naar hem toe en zegt: “Wauw, wat heb je dat mooi gedaan. Wat creatief van jou! Je hebt zo hard je best gedaan, dat zie ik.”
Waarom kunnen we dat wel tegen een kind zeggen, maar niet tegen onszelf?
Na een lange dag hoor ik mensen vaak zeggen: “Ik ben lui en heb niets meer in het huishouden gedaan.”
Maar wat als je zou zeggen: “Ik ben moe. Mijn lichaam vroeg om rust, en ik heb daarnaar geluisterd.”
De manier waarop we tegen onszelf praten, beïnvloedt alles: hoe we ons voelen, hoe we keuzes maken, hoe we in het leven staan.
Iedereen verdient zachte woorden. Ook jij!
Wees de stem voor jezelf die je ook voor je kind, je beste vriend(in) of je geliefde zou zijn. Liefdevol, begripvol en zonder oordeel.
Groeien gaat met vallen en opstaan, niet in een rechte lijn.
Veel mensen in mijn praktijk zeggen: “Ik dacht dat ik al verder stond,” of “Ik ben het beu om telkens opnieuw te moeten beginnen.”
Maar groeien is net dat: telkens weer opnieuw kiezen om terug te keren naar jezelf.
Zelfliefde is mild zijn wanneer het zwaar voelt. Wanneer je je overprikkeld voelt, terugvalt in oud gedrag of jezelf verliest in de drukte van het leven.
Het is zeggen:
“Ik ben onderweg, en zelfs op moeilijke dagen ben ik het waard om lief te hebben.”
Zelfliefde is ook dankbaarheid tonen.
Dankbaar zijn voor de kleine keuzes die je wel maakte en voor de momenten waarop je naar jezelf luisterde.
Sta je op een feestje en voel je dat alles je overweldigt? Zoek een rustig hoekje, bied aan om even de hapjes te helpen klaarzetten, of neem een korte pauze op het toilet. Een moment om terug bij jezelf te komen kan wonderen doen.
Er zijn zoveel opties tussen ja en nee, zoek wat bij jouw behoeften past.
Je kan iets vriendelijk weigeren, een afspraak inkorten, een alternatief voorstellen, een dag wisselen of aangeven wat voor jou haalbaar is. Verbinding behouden hoeft niet te betekenen dat je jezelf verliest.
Je hoeft niet ineens alles perfect te doen. Begin met inchecken bij jezelf, af en toe een keuze maken die bij je past, iets lief zeggen tegen jezelf.
Elke keer dat je bewust kiest, naar binnen keert of een klein beetje meer opkomt voor jezelf, ben je al bezig met heling. Je hoeft niets te forceren. Het is al genoeg dat je stilstaat en voelt: Wat heb ik nu nodig?
Zelfliefde is de basis van een authentiek leven. Een leven waarin je keuzes maakt die kloppen met wie jij bent in essentie. Een leven waarin je leeft, niet om te voldoen, maar om te verbinden met jezelf, met het leven en met de ander.
Je bent moedig dat je voor meer zelfliefde wil gaan. Je doet het fantastisch!
In mijn praktijk in Brasschaat ondersteun ik je graag in het terugvinden van die verbinding op een manier die past bij jou.
Je hoeft het niet alleen te doen.